Mamy nowy rok, w którym skończę 50 lat. Obserwuję jak z wiekiem zmienia się moja dynamika życiowa, ciało i przekonania. Jednak najbardziej uderza mnie to, jak bardzo świadoma staję się swoich ograniczeń, strefy wpływów, ale też – granic.
To samo widzę na zewnątrz – staje się dla mnie jasne jak dalece może zajść zmiana, a z czym trzeba przejść do porządku dziennego. Dlatego intensywniej, częściej niż przedtem – odpuszczam pewne sfery, w które byłam do tej pory zaangażowana.
Na fali tych odpuszczeń, która ostatnio – przed pięćdziesiątką wzbiera we mnie – przyszedł czas na strukturę i związaną z nią społeczność – Stowarzyszenie Jogi Iyengara w Polsce. Byłam związana z tą organizacją od początku jej istnienia – od 2002 roku. I tu – u progu 2023 roku – chciałabym wygasić swoje w niej członkostwo. Opowiem dziś Wam tę ważną historię mojego jogicznego doświadczenia spoza maty.
Początki Stowarzyszenia
Wszystko zaczęło się od Wschodnioeuropejskiej Konwencji Jogi Iyengara w Częstochowie 29 kwietnia – 1 maja 2002 prowadzonej przez Gitę Iyengar. Gita nie tylko zaprosiła nas – dyplomowanych nauczycieli jogi Iyengra na kolację, na której przekazała wolę swojego ojca BKS Iyegara dotyczącą utworzenia tu w Polsce stowarzyszenia, ale też – ofiarowała na ten cel przychody z konwencji. I tak się stało – stowarzyszenie zostało powołane do życia jesienią tego samego roku. Mniej więcej wtedy w 2003 (20 lat temu) zostałam członkiem tej organizacji.
Moje zaangażowanie i funkcje
W 2006 zostałam zaproszona do Komitetu Technicznego – zajmującego się egzaminami nauczycielskimi. Przez kolejne 2 lata pełniłam tam rolę sekretarza i włożyłam wiele pracy w stworzenie jasnych zasad związanych z przyznawaniem stopni nauczycielskich i organizacją treningów. W 2008 zostałam wybrana Prezesem i tę funkcję pełniłam przez dwie kadencje – do 2016 roku. Tu też przypadło mi w udziale tworzenie struktur organizacyjnych, na których mogło oprzeć swoją działalność SJIP. Wprowadziłam w Polsce znak towarowy „metoda IYENGARA”, z ówczesnym „warszawskim” Zarządem zapoczątkowaliśmy coroczne konwencje jogi. Na koniec udało mi się przełamać niechęć Faeqa Birii do przyjazdu do Polski (Faeq był tym, który kładł podwaliny pod rozwój jogi Iyengara w Polsce i 12 lat wcześniej powziął decyzję o nieprzyjeżdżaniu do Polski). I tak w czerwcu 2016 roku odbyła się 300 osobowa Konwencja Jogi Iyengara z jego udziałem, na której przestałam być prezeską. Bynajmniej nie z mojej woli.
Przez kolejne 3 lata przyszło mi płacić cenę za to długie bycie na tak eksponowanym stanowisku. Do dziś – byłam w historii SJIP najdłużej urzędującym Prezesem. Ta cena okazała się bardzo wysoka. Debet na moim koncie emocjonalnym po tamtej serii wydarzeń mam niestety do dziś.
Refleksje i wdzięczność
Postaci, które wymieniłam tu, nie ma już z nami. Wszystkim trzem wybitnym nauczycielom bardzo wiele zawdzięczam. Najwięcej oczywiście BKS Iyengarowi. Te 8 lat prezesury do przyjemnych też nie należało, ale wykonując tę pracę miałam poczucie spłaty mojego długu wdzięczności wobec niego. Jemu bardzo zależało, żeby w każdym kraju, w którym są dyplomowani nauczyciele było takie stowarzyszenie zrzeszające ich. Kiedy miałam kłopoty czy wątpliwości – pisałam do niego maile – a on następnego dnia przysyłał mi odpowiedź. Cieszę się, że byłam wtedy w tamtym miejscu. Wszystkie te doświadczenia wiele mnie nauczyły.
Decyzja o odejściu
Teraz jednak chciałabym odejść. Piszę o tym, ponieważ moje zaangażowanie w sprawy tej organizacji słabnie już od dawna i jest to zabieg celowy. Decyzja o odejściu też nie zapadła z dnia na dzień. Dojrzewa we mnie od dłuższego czasu. Chciałabym więc aby to, czy wciąż jestem związana ze stowarzyszeniem czy też nie – było jasne i transparentne.
Osoby, które uczestniczą ze mną w procesie mentoringowym zdają sobie sprawę z tej decyzji i jedna z nich zadała mi pytanie czy występując ze stowarzyszenia nie zrywam więzi z metodą. Nie. Moja decyzja dotyczy tej konkretnej organizacji i społeczności a nie – metody jako takiej.
Praktykuję jogę Iyengara od 27 lat, nauczam od 24. To większość mojego życia, to całe moje dorosłe życie! Ogółem spędziłam pół roku w RMIYI w Punie za życia obojga – Gity i BKSa. Pozostaję w kontakcie z moim nauczycielem – Davidem Meloni. Więc – nagle z powodu tej decyzji nie zresetuję się i nie rozpocznę od zera robienie jakiejś innej jogi. Tu jest ciągłość – moja praktyka i nauczanie pozostaną w duchu metody Iyengara. Inną rzeczą jest to, co – mówiąc metoda Iyengara – teraz mamy na myśli. Ale to zupełnie inny wątek.
Fot.: Bartek Zarycki (Wschodnioeuropejaska Konwencja Jogi Iyengara z Abhijatą Sridhar 2018)